Studio DESTRESS is een podcast van het consortium DESTRESS. Elke maand komt er een nieuwe aflevering online met achtergronden, diepteinterviews, reportages op locatie, etc.
In de derde aflevering van het vierluik vertellen Mark Siertsema, Robin Kok en Barbara Enthoven over de werving van het DESTRESS-cohort van maar liefst 1.000 werkenden.
Since this podcast is in Dutch, we are pleased to provide an English article which is derived from this podcast. A Dutch transcript is presented below the English text.
In the fourth and final episode of Studio DESTRESS, the focus turns to the future. After three episodes exploring the foundations of the project—from ethical considerations and conversations with working professionals to the preparation of the cohort of one thousand participants—the perspective now shifts forward. Starting in 2027, the next phase begins: designing and building the actual DESTRESS solution.
But what would such a solution actually look like? What do employers expect from it? What role does technology play, and how do you ensure that such a system is actually used on the work floor? In this episode, three guests discuss these questions: Slinger Jansen (Associate Professor of Software Engineering at Utrecht University), Huib Arts (occupational hygienist, safety specialist and A&O psychologist, and chair of Kwaliteit op Maat), and employers’ representative Pascal Bougie of VNO-NCW and MKB-Nederland.
Not a single solution, but a platform
At first glance, the question seems straightforward: what exactly will the DESTRESS solution be? According to software researcher Slinger Jansen, however, the answer is more complex.
“It will not be one single product,” he says right away. “The term ‘DESTRESS solution’ is actually somewhat misleading.” To illustrate this, he sketches an image: “You might imagine that at the end of the project a door opens and one beautiful solution drives out, like a Mercedes. But that’s simply not how it will work.”
Instead, he envisions a platform. “When that door opens, there might indeed be a Mercedes, but also a boat, a board game, and several other solutions,” he explains. “That’s why I prefer to talk about a DESTRESS platform.” Such a platform would collect data and insights and translate them into different applications depending on the target group. That could be a mobile app, a dashboard for professionals, or even a serious game designed to make stress easier to discuss.
One solution for many different workplace
One of the biggest challenges is that the system must function across a wide range of work environments. A hospital, a municipal office, a tech company, and a small local bakery each have their own dynamics.
According to Slinger, flexibility is the key. “We start with a platform that can store different types of data,” he explains. “From smartwatch measurements to someone simply typing a message like: ‘Today I’m really not feeling well.’”
From there, different applications can be developed around that core infrastructure. “That could be an app, a web portal, or even a chatbot asking: ‘Are you feeling okay today? Is there something I can help with?’” Ultimately, this may lead to a whole range of solutions—sometimes even without the word stress appearing explicitly. “In the end, it might simply be about enjoying work.”
What occupational health professionals need
Technology alone, however, is not enough. For occupational health professionals, the most important question is whether a solution truly adds value on the work floor. Huib Arts, chair of Kwaliteit op Maat, stresses that relevance is essential.
“It shouldn’t just be a theoretically good idea,” he says. “Both employers and employees must clearly see the added value.” That applies to all types of organizations, from large multinational companies to small businesses employing only a handful of people.
He also emphasizes a second important point: the perspective on stress must be broader than identifying problems alone. “We shouldn’t only look at the negative aspects,” Huib says. “One important way to reduce stress is through energy, engagement, and enjoyment in work.” After all, work can also be a source of meaning and motivation.
The power of the positive side of work
According to Huib, that positive perspective is a crucial ingredient for successful interventions. Reducing work stress does not only mean eliminating risks; it also means strengthening sources of energy.
“You don’t retain employees by simply removing the negative aspects,” he explains. “You retain them by strengthening the positive aspects.” Especially in a labor market where staff shortages are common, employers increasingly recognize the importance of well-being at work.
When employees feel good, organizations benefit as well. “When people feel good, they are more productive, the atmosphere improves, and employees stay longer.” In that sense, a solution for work stress can also contribute to organizational continuity and development.
Employers are looking for practical solutions
From an employer’s perspective, another important factor comes into play: proportionality. Employers are willing to invest in solutions, but those solutions must be practical and effective.
“Stress is not a problem unique to our time,” says Pascal Bougie of VNO-NCW and MKB-Nederland. “It existed before, and it will probably continue to exist in the future.” Employers certainly have a responsibility, particularly when stress results from the way work is organized.
At the same time, solutions must remain workable. “An entrepreneur is not in business to manage stress as their main product,” Pascal says. “They are there to run their company.” That means interventions should deliver results without requiring excessive time or effort.
The challenge of unused technology
One of the main challenges for digital solutions is acceptance. A tool can be perfectly designed, but if no one uses it, it has little value.
Slinger Jansen is well aware of this problem from the software industry. “One of the most depressing things for a software developer is building software that nobody uses,” he says. “If you eventually tell me, ‘Slinger, we have no use for this,’ then I shouldn’t have built it in the first place.”
He points out that globally, a large portion of software is barely used. “Think about that one button in a program that you never click.” That is why, in his view, it is essential that users are involved from the very beginning of the design process.
Designing together with users
Within DESTRESS, that involvement takes place through different work packages where researchers, professionals, and people with lived experience collaborate.
“Before we start building anything, we work with designers, practitioners, and other stakeholders to determine what these tools should actually look like,” Slinger explains. Only when there is confidence that a concept will gain traction does technical development begin.
Sustainability also plays a role. “We need to make sure that there is a sustainable business model that continues after the project ends.” Only then can the solution truly have long-term impact.
Technology as support for conversation
Although technology will play an important role, both Huib and Pascal emphasize that human interaction must remain central.
“The trust of professionals mainly lies in their own conversation with the employee,” Huib says. Digital tools can support that conversation but can never replace it.
“If you simply refer someone to an app without a conversation, it feels like you’re telling them: solve it yourself,” he warns. Maintaining a human-centered approach is therefore crucial. Technology should help detect signals and support discussions, not replace them.
The workplace is changing
Pascal agrees that this balance between technology and human interaction reflects broader developments in the labor market. Work itself is changing, and technology increasingly plays a role in daily professional life.
“The context of work is changing,” he says. “People use technology differently than they did before.” As a result, digital tools are becoming more common in workplace environments.
However, success ultimately depends on acceptance. “The most important thing is that the solution is actually used.” Only then can it contribute to reducing workplace stress.
A look ahead to 2030
What might the DESTRESS platform look like several years from now? Slinger sketches a future in which different target groups have their own tailored applications.
For occupational health professionals, this might be a dashboard. “You open it in the morning and see signals like: perhaps you should speak with this department, because the workload there seems to be increasing.” For employees, the tools might support practices such as job crafting—adjusting tasks so that work better aligns with someone’s strengths and sources of energy.
“Increasing ownership over your own work is always a good thing,” Slinger says. Technology can support this by providing insights and enabling better conversations.
Technology in service of better work
Ultimately, the discussion is not about technology itself, but about what technology makes possible. The DESTRESS platform should help organizations detect early signals and encourage timely conversations about stress.
As Slinger summarizes it: “If we can extract signals from organizations that help make work more enjoyable, easier, and healthier, then we have achieved something.” In that sense, technology is not an end in itself, but a tool to make work better.
The next step
With this episode, the first series of Studio DESTRESS comes to a close. Across four conversations, the podcast has explored how the project is being built—from the first research phase to the preparation of the cohort and the future DESTRESS solution.
In the coming years, the consortium faces the challenge of translating research insights into practical applications. If successful, DESTRESS could contribute to a working world in which stress is recognized earlier and discussed more openly.
To be continued.
Do you have any questions or suggestions? Send an email to info@destress-project.nl
In de vierde en laatste aflevering van Studio DESTRESS staat de toekomst centraal. Na drie afleveringen waarin het fundament van het onderzoek werd verkend; van de ethische kaders tot gesprekken met werkenden en de voorbereiding van het cohort van duizend deelnemers, verschuift de blik vooruit. Want vanaf 2027 begint een nieuwe fase: het ontwerpen en bouwen van de daadwerkelijke DESTRESS-oplossing.
Maar hoe ziet zo’n oplossing er eigenlijk uit? Wat verwachten werkgevers ervan? Welke rol speelt technologie, en hoe zorg je dat zo’n systeem daadwerkelijk gebruikt wordt op de werkvloer? In deze aflevering gaan drie gasten in gesprek over die vragen: Slinger Jansen (universitair hoofddocent software engineering aan de Universiteit Utrecht), Huib Arts (arbeidshygiënist, veiligheidskundige en AenO-psycholoog, en voorzitter van Kwaliteit op Maat) en werkgeversvertegenwoordiger Pascal Bougie van VNO/NCW MKB Nederland.
Niet één oplossing, maar een platform
De eerste vraag lijkt eenvoudig: wat wordt de DESTRESS-oplossing eigenlijk? Maar volgens software-onderzoeker Slinger Jansen is het antwoord minder rechtlijnig dan het misschien lijkt.
“Het wordt niet één product,” zegt hij meteen. “De term ‘DESTRESS-oplossing’ is eigenlijk wat ongelukkig gekozen.” Hij schetst een beeld: “Je zou kunnen denken dat aan het einde van het project het deurtje opengaat en er één prachtige oplossing uit komt rijden — een soort Mercedes. Maar zo werkt het niet.”
In plaats daarvan ziet hij een platform voor zich. “Als dat deurtje opengaat, staat er misschien een Mercedes, maar ook een boot, een bordspel en nog zeven andere oplossingen,” zegt hij. “Daarom praat ik liever over een DESTRESS-platform.” Zo’n platform verzamelt data en inzichten en vertaalt die naar verschillende toepassingen, afhankelijk van de doelgroep. Dat kan een app zijn, een dashboard voor professionals, of zelfs een serious game die helpt om stress bespreekbaar te maken.
Eén oplossing voor veel verschillende werkplekken
Een van de grootste uitdagingen is dat het systeem moet werken in zeer uiteenlopende werkomgevingen. Een zorginstelling, een gemeente, een techbedrijf en een kleine bakkerij hebben allemaal hun eigen dynamiek.
Volgens Slinger ligt de sleutel in flexibiliteit. “We beginnen met een platform dat verschillende soorten data kan opslaan,” legt hij uit. “Van smartwatch-metingen tot iemand die simpelweg een bericht typt: ‘Vandaag voel ik me echt niet goed.’”
Daaromheen kunnen verschillende toepassingen worden gebouwd. “Dat kan een app zijn, een webportal of zelfs een chatbot die vraagt: ‘Zit je lekker in je vel? Kan ik ergens bij helpen?’” Uiteindelijk kan dat leiden tot een hele reeks toepassingen, soms zelfs zonder dat het woord stress expliciet wordt genoemd. “Misschien gaat het uiteindelijk gewoon over lekker werken.”
Wat arbo-professionals nodig hebben
Maar technologie alleen is niet genoeg. Voor arbo-professionals is de belangrijkste vraag of een oplossing daadwerkelijk helpt op de werkvloer. Huib Arts, voorzitter van Kwaliteit op Maat, benadrukt dat relevantie daarbij cruciaal is.
“Het moet niet alleen een theoretisch goed idee zijn,” zegt hij. “Werkgevers én werknemers moeten de toegevoegde waarde zien.” Dat geldt voor alle typen organisaties, van grote multinationals tot kleine bedrijven met een handvol medewerkers.
Daarnaast wijst hij op een tweede belangrijk punt: het perspectief op stress moet breder zijn dan alleen problemen signaleren. “We moeten niet alleen naar de negatieve kanten kijken,” zegt Huib. “Een belangrijke manier om stress te reduceren is ook energie, bevlogenheid en plezier in werk.” Werk kan immers ook een bron van betekenis en motivatie zijn.
De kracht van de positieve kant van werk
Volgens Huib ligt daar een belangrijke sleutel voor succesvolle interventies. Werkstress verminderen betekent niet alleen risico’s beperken, maar ook energiebronnen versterken.
“Je bindt iemand niet doordat je de negatieve kanten weghaalt,” zegt hij. “Je bindt iemand doordat je de positieve kanten stimuleert.” Zeker in een arbeidsmarkt waarin personeel schaars is, zien werkgevers steeds vaker het belang van welzijn op het werk.
Wanneer werknemers zich goed voelen, profiteren organisaties daar ook van. “Als mensen goed in hun vel zitten, zijn ze productiever, is de sfeer beter en blijft personeel langer.” In die zin kan een oplossing voor werkstress ook bijdragen aan continuïteit en organisatieontwikkeling.
Werkgevers zoeken naar werkbare oplossingen
Vanuit werkgeversperspectief speelt nog een andere factor mee: proportionaliteit. Werkgevers willen investeren in oplossingen, maar die moeten ook praktisch en effectief zijn.
“Stress is niet alleen een probleem van deze tijd,” zegt Pascal Bougie van VNO-NCW en MKB-Nederland. “Het bestond vroeger en zal waarschijnlijk ook blijven bestaan.” Werkgevers hebben volgens hem wel degelijk een verantwoordelijkheid, zeker als stress voortkomt uit de organisatie van werk.
Maar tegelijk moeten oplossingen werkbaar blijven. “Een ondernemer is er niet om stress als hoofdproduct te managen,” zegt Pascal. “Hij is er om zijn bedrijf te runnen.” Dat betekent dat interventies effectief moeten zijn zonder onnodig veel tijd of moeite te vragen.
Het probleem van ongebruikte technologie
Een belangrijke uitdaging voor digitale oplossingen is acceptatie. Software kan nog zo goed ontworpen zijn, maar als niemand het gebruikt, heeft het weinig waarde.
Slinger Jansen kent dat probleem uit de softwarewereld. “Eén van de meest deprimerende dingen voor een softwareontwikkelaar is software bouwen die niet gebruikt wordt,” zegt hij. “Als jullie straks zeggen: ‘Hier hebben we niets aan’, dan had ik het überhaupt niet moeten bouwen.”
Volgens hem wordt wereldwijd een groot deel van alle software nauwelijks gebruikt. “Denk aan dat ene knopje in een programma dat je nooit aanklikt.” Daarom is het volgens hem cruciaal dat gebruikers vanaf het begin betrokken worden bij het ontwerp.
Ontwerpen samen met gebruikers
Binnen DESTRESS gebeurt dat via verschillende werkpakketten waarin onderzoekers, professionals en ervaringsdeskundigen samenwerken.
“Voordat wij iets bouwen, kijken we eerst met ontwerpers, ervaringsdeskundigen en andere betrokkenen hoe zo’n oplossing eruit moet zien,” zegt Slinger. Pas wanneer duidelijk is dat een idee daadwerkelijk waarde heeft en gebruikt kan worden, begint de technische ontwikkeling.
Ook duurzaamheid speelt een rol. “We moeten zeker weten dat er een business-model is dat ook na het project blijft bestaan.” Alleen dan kan een oplossing echt impact hebben.
Technologie als ondersteuning van het gesprek
Hoewel technologie een belangrijke rol speelt, benadrukken zowel Huib als Pascal dat menselijke interactie centraal moet blijven staan.
“Het vertrouwen van professionals zit vooral in hun eigen gesprek met de werknemer,” zegt Huib. Digitale tools kunnen dat gesprek ondersteunen, maar nooit vervangen.
“Als je een schilder alleen naar een app verwijst zonder gesprek, voelt dat alsof je zegt: zoek het zelf maar uit,” waarschuwt hij. De menselijke maat moet daarom altijd centraal blijven staan. Technologie moet helpen om signalen te herkennen en gesprekken te ondersteunen, niet om ze te vervangen.
De werkvloer verandert
Volgens Pascal sluit die benadering goed aan bij ontwikkelingen in de arbeidsmarkt. Werk verandert en technologie speelt daarin een steeds grotere rol.
“De context van werk verandert,” zegt hij. “Mensen gebruiken technologie anders dan vroeger.” Dat betekent dat digitale oplossingen steeds meer onderdeel worden van het dagelijks werk.
Maar het succes ervan hangt af van acceptatie. “Het belangrijkste is dat een oplossing daadwerkelijk gebruikt wordt.” Alleen dan kan het bijdragen aan het verminderen van werkstress.
Een blik op 2030
Hoe zou het DESTRESS-platform er over een aantal jaar uit kunnen zien? Slinger schetst een toekomstbeeld waarin verschillende doelgroepen elk hun eigen toepassingen hebben.
Voor arbo-professionals kan dat bijvoorbeeld een dashboard zijn. “Je opent het ’s ochtends en ziet: misschien moet je eens met deze afdeling praten, want daar lijkt de werkdruk op te lopen.” Voor werknemers kan het gaan om tools die helpen bij bijvoorbeeld job crafting: het aanpassen van taken zodat werk beter aansluit bij iemands talenten en energie.
“Het eigenaarschap over je eigen werk vergroten is volgens mij altijd goed,” zegt Slinger. Technologie kan daarbij helpen door inzicht te geven en gesprekken te faciliteren.
Technologie in dienst van beter werk
Uiteindelijk draait het niet om technologie zelf, maar om wat die mogelijk maakt. Het DESTRESS-platform moet organisaties helpen om signalen eerder te herkennen en er sneller over in gesprek te gaan.
Zoals Slinger het samenvat: “Als we signalen uit organisaties kunnen halen die helpen om werk leuker, fijner en makkelijker te maken, dan hebben we iets bereikt.” In die zin is technologie geen doel op zich, maar een hulpmiddel om werk beter en gezonder te maken.
De volgende stap
Met deze aflevering komt een einde aan de tweede reeks van Studio DESTRESS. In vier gesprekken is verkend hoe het project is opgebouwd: van de eerste onderzoeksfase tot de voorbereiding van het cohort en de toekomst van de oplossing.
De komende jaren staat het consortium voor de uitdaging om inzichten uit onderzoek te vertalen naar concrete toepassingen. Als dat lukt, kan DESTRESS bijdragen aan een werkwereld waarin stress eerder wordt herkend en beter bespreekbaar wordt.
Wordt vervolgd.
Heb je vragen of suggesties? Stuur een e-mail naar info@destress-project.nl.
