Studio DESTRESS is een podcast van het consortium DESTRESS. Elke maand komt er een nieuwe aflevering online met achtergronden, diepteinterviews, reportages op locatie, etc.
In de derde aflevering van het vierluik vertellen Mark Siertsema, Robin Kok en Barbara Enthoven over de werving van het DESTRESS-cohort van maar liefst 1.000 werkenden.
Since this podcast is in Dutch, we are pleased to provide an English article which is derived from this podcast. A Dutch transcript is presented below the English text.
Episode three of Studio DESTRESS marks a pivotal shift from reflection to execution. After a year of research, conversations with working professionals, and gathering insights from practice, the consortium now faces a decisive next step: recruiting a cohort of one thousand working professionals. This is not a symbolic milestone, but a structural foundation for everything that follows
From March 2026 onward, these participants will be followed for an entire year in their daily lives. Not in a controlled laboratory setting, but in the reality of their workplaces and personal environments. The aim is to understand stress signals as they naturally unfold — at work, at home, and in the interaction between the two. It is both a scientific and organizational undertaking of significant scale. But why is such a large cohort necessary? And how do you ensure that one thousand people commit to an intensive research trajectory?
Why one thousand participants are essential
For PhD candidate Mark Sierstema, who leads the cohort study within DESTRESS, the answer lies in the nature of the research question itself. “It comes down to the nature of our research and our research questions,” he explains. “We want to identify predictors of stress and stress-related complaints, and for that, you need variation. A lot of variation.”
That variation exists on multiple levels. “We want to measure what happens within a person over time, but also differences between individuals,” Mark says. “Only then can you begin to construct an individual stress profile.” Stress is not a one-dimensional phenomenon. It involves physiological processes such as hormones and brain activity, exposure to stressors at work or at home, and the way individuals cope with pressure. “To construct such a profile, we need to measure a great deal of variation,” he emphasizes..
Beyond small-scale studies
Why not rely on smaller studies that already exist? Mark is clear about the limitations of those approaches. “Small studies often focus on one potential predictor,” he explains. “For example, stress caused by internal communication or constant noise on the work floor.”
DESTRESS deliberately takes a broader route. “We include all those potential predictors,” he says. “The goal is to map the full range and then isolate a smaller set of actual predictors from that larger pool.” The objective is not simply to collect as much data as possible, but to uncover underlying mechanisms. Only when those mechanisms are clearly identified can a robust and applicable solution be developed.
Targeted recruitment for a realistic reflection of the workforce
Recruiting a thousand participants requires more than enthusiasm; it requires strategy. Mark stresses that random street recruitment is not an option. “What we are definitely not going to do is approach people individually in the street,” he says. “That would lead to self-selection.”
The ambition is to build a participant group that genuinely reflects the Dutch working population. To achieve this, the consortium collaborates with partners such as Human Total Care, insurers, and professional associations. “We recruit through those channels,” Mark explains. “They connect with their clients and networks, and that’s how we ultimately reach the individual working professional.”
The “fire hose method”: starting where energy exists
Robin Kok, Head of Research at Human Total Care, describes the recruitment strategy as the “fire hose method.” With a light-hearted reference to a childhood dream of becoming a firefighter, he explains what he means.
“There are two perspectives in this project,” Robin says. “The researcher’s perspective and the perspective of employers and working professionals.” Researchers may be inclined to define in advance exactly which organizations and participants they need. “We say: let’s first look at which organizations are inherently interested in the ideas behind DESTRESS, and start there.”
This approach creates momentum. “We have many interesting organizations,” Robin explains. “Why not begin where the intrinsic motivation already exists?” Early collaborations provide practical experience and allow the network to expand step by step.
The strength of the consortium
According to Robin, the consortium itself is one of the strongest recruitment arguments. “We’ve created an incredibly attractive and inspiring program,” he says. “Who isn’t part of DESTRESS?” He refers to partners such as Amsterdam UMC, TNO, Radboud University, Movir, and Nationale Nederlanden.
“If all of us together can’t make this work, then it’s going to be very difficult,” he adds. The breadth of the partnership demonstrates that workplace stress is not an isolated organizational issue, but a societal challenge that requires collective responsibility.
Working professionals, not just employees
A recurring theme in the episode is language. Barbara Enthoven, Product Manager Prevention at Movir, stresses that DESTRESS focuses on working professionals, not solely employees in salaried positions.
Self-employed professionals form a crucial part of the Dutch labor market. Their work context differs fundamentally from that of salaried employees. As highlighted in the episode, “self-employment has its own dynamic”. What remains unclear is whether their stress responses differ structurally. “What we don’t yet know,” it is noted in the conversation, “is how they respond to stress and whether that differs from someone in salaried employment.”.
Time, workload, and motivation
Self-employed professionals often operate under significant time pressure. “Time is money,” Barbara states matter-of-factly. That makes recruitment both challenging and potentially powerful. “The onboarding process needs to take place at a location that doesn’t require long travel,” she explains. Accessibility is key.
At the same time, high workload may serve as motivation. “That high workload might actually be the key to persuading entrepreneurs to participate,” Barbara suggests. “You are part of the solution.” The prospect of contributing to a structural response to workplace stress can outweigh the temporary investment required.
A human response to measurement
Participation in physiological monitoring can feel confronting. Barbara addresses this openly. “One person will say: no devices on my body,” she says with a smile. “Another will find it fascinating and feel part of the solution.”
According to her, this reaction is fundamentally human and not necessarily different between self-employed professionals and salaried employees. Clear communication about what participation entails, and how privacy is safeguarded, is therefore essential.
Observing without influencing
The cohort study is observational in nature. “We want to intervene as little as possible in participants’ lives,” Mark explains. Participants are aware that they are part of a study, but long-term measurements are designed to be as passive as possible.
Wearables, for example, are configured without providing feedback on stress or sleep levels. “If we didn’t do that, our research results would be influenced,” Mark says. “We would no longer see how someone behaves naturally.” Preserving authentic patterns of behavior is crucial for reliable data.
Continuous steering for representativeness
Another challenge is ensuring diversity within the cohort. It is well known that higher-educated individuals are more likely to participate in research. Mark acknowledges that active steering is required.
Throughout recruitment, the team continuously monitors which sectors and demographic groups are represented and where gaps remain. Barbara adds that her experience with practically trained professionals offers encouragement: when research involves concrete physical measurements, interest can be remarkably high. This bodes well for a cohort that includes physiological data collection.
From recruitment to sustained engagement
Recruitment marks only the beginning of a longer journey. It takes time to include one thousand participants, followed by a year of data collection and subsequent analysis.
Robin sees this as part of a long-term commitment. “DESTRESS isn’t something we drop on a desk and walk away from,” he says. Workplace stress is already a core theme within Human Total Care’s services. “It becomes an integral part of what we do with our clients throughout the year.” The project is embedded in ongoing occupational health practice rather than positioned as a temporary initiative.
Moving toward the next phase
Robin hopes that within a year, “almost everyone will be included.” With the chosen strategy and broad coalition, that ambition appears realistic.
Once the cohort is fully operational and data begin to flow in, the project enters a new stage: building the actual DESTRESS solution. Episode four will focus on that future: exploring how insights from data can be translated into practical tools that help detect and address workplace stress earlier and more effectively.
To be continued.
Do you have questions or suggestions? Send an email to info@destress-project.nl.
In aflevering drie van Studio DESTRESS verschuift de focus van reflectie naar realisatie. Na een jaar onderzoek, gesprekken met werkenden en het ophalen van praktijkervaringen staat het consortium voor een cruciale volgende stap: de werving van een cohort van duizend werkenden. Geen symbolisch getal, maar een noodzakelijke bouwsteen voor het ontwikkelen van een onderbouwde DESTRESS-oplossing
Vanaf maart 2026 worden duizend deelnemers een jaar lang gevolgd in hun dagelijks leven. Het doel: inzicht krijgen in stresssignalen zoals die zich daadwerkelijk voordoen; op het werk, thuis en in de wisselwerking daartussen. Het is een wetenschappelijk én organisatorisch ambitieuze onderneming. Maar waarom is zo’n groot cohort nodig? En hoe zorg je dat duizend mensen zich daadwerkelijk committeren aan zo’n traject?.
Waarom duizend deelnemers essentieel zijn
Volgens promovendus Mark Sierstema, verantwoordelijk voor het cohortonderzoek binnen DESTRESS, zit de noodzaak van duizend deelnemers in de aard van de onderzoeksvraag. “Het ligt aan de aard van ons onderzoek en onze onderzoeksvragen,” legt hij uit. “Wij willen voorspellers van stress en stressklachten identificeren — en daarvoor heb je variatie nodig. Heel veel variatie.”
Die variatie speelt zich af op meerdere niveaus. “We willen meten wat er binnen één persoon over tijd gebeurt, maar ook verschillen tussen personen,” zegt Mark. “Alleen dan kun je toewerken naar een individueel stressprofiel.” Stress is geen eendimensionaal fenomeen. Het gaat om lichamelijke processen zoals hormonen en hersenactiviteit, om blootstelling aan stressoren op het werk of thuis, en om de manier waarop iemand met druk omgaat. “Om zo’n profiel te kunnen schetsen moeten we heel veel variatie meten,” benadrukt hij.
Meer dan kleine studies
Waarom kan dat niet met kleinere studies? Die bestaan immers al. Mark is daar helder over: “Wat kleine studies vaak doen, is focussen op één mogelijke voorspeller. Bijvoorbeeld stress als gevolg van interne communicatie of lawaai op de werkvloer.” DESTRESS kiest bewust voor een integrale benadering.
“Wij nemen al die verschillende potentiële voorspellers mee,” zegt hij. “Om uit die grote set uiteindelijk een kleinere set daadwerkelijke voorspellers te isoleren.” Het gaat dus niet om het verzamelen van zoveel mogelijk data om de data, maar om het vinden van onderliggende mechanismen. Pas wanneer die helder zijn, kan een betrouwbare en toepasbare oplossing worden ontwikkeld.
Gericht werven voor een realistische afspiegeling
Een cohort van duizend deelnemers ontstaat niet vanzelf. De wervingsstrategie is daarom zorgvuldig doordacht. Mark benadrukt dat willekeurige straatwerving geen optie is. “Wat wij in ieder geval niet gaan doen, is mensen individueel op straat benaderen,” zegt hij. “Dan krijg je zelfselectie.”
Het doel is een deelnemerspopulatie die werkend Nederland zo goed mogelijk weerspiegelt. Daarom wordt samengewerkt met partners als Human Total Care, verzekeraars en belangenorganisaties. “Via die kanalen gaan we werven,” legt Mark uit. “Zij gaan weer het contact aan met hun klanten, en zo proberen we uiteindelijk het individu bij het DESTRESS-onderzoek te krijgen.”
De brandslangmethode: beginnen waar energie zit
Robin Kok, hoofd onderzoek bij Human Total Care, beschrijft de gekozen aanpak als de ‘brandslangmethode’. Met een knipoog naar een jeugdige droom om brandweerman te worden, legt hij uit wat hij bedoelt.
“Er zijn twee perspectieven in dit project,” zegt hij. “Het onderzoekersperspectief en het perspectief van werkgevers en werkenden.” Onderzoekers hebben de neiging om vooraf exact te bepalen welke organisaties en deelnemers ze nodig hebben. “Wij zeggen: laten we eerst kijken welke organisaties intrinsiek geïnteresseerd zijn in het gedachtegoed van DESTRESS, en daar beginnen.”
Die aanpak creëert beweging. “We hebben heel veel interessante organisaties,” zegt Robin. “Zullen we niet eerst beginnen waar de energie zit?” Vanuit die eerste samenwerkingen kan ervaring worden opgedaan en kan het netwerk verder worden uitgebreid.
De kracht van het consortium
Volgens Robin is het consortium zelf een van de sterkste wervingsargumenten. “We hebben een ontzettend aantrekkelijk en inspirerend programma opgezet,” zegt hij. “Wie zit er niet bij DESTRESS?” Hij noemt partijen als Amsterdam UMC, TNO, Radboud, Movir en Nationale Nederlanden.
“Als het ons allemaal niet lukt, dan gaat het denk ik nooit lukken,” zegt hij. Juist die brede coalitie laat zien dat werkstress geen geïsoleerd probleem is, maar een maatschappelijk vraagstuk dat gezamenlijke verantwoordelijkheid vraagt.
Werkenden, niet alleen werknemers
Een belangrijk punt in deze aflevering is taal. Barbara Enthoven, productmanager preventie bij Movir, benadrukt dat DESTRESS zich richt op werkenden; niet uitsluitend op werknemers in loondienst.
Zelfstandig professionals vormen een essentiële doelgroep. “Het zelfstandig ondernemerschap heeft een heel eigen dynamiek,” wordt in het gesprek benadrukt. Wat nog onvoldoende bekend is, is of hun reactie op stress verschilt van die van werknemers. “Wat we nog niet goed weten is wat hun reactie op stress is en of die een andere is dan iemand in loondienst,” klinkt het in de aflevering.
Tijd, werkdruk en motivatie
Zelfstandigen hebben vaak weinig tijd. “Time is money,” zegt Barbara. Dat maakt werving uitdagend, maar ook kansrijk. “De onboarding moet op een locatie zijn waarvoor een ondernemer niet te ver hoeft te reizen,” legt ze uit. Toegankelijkheid is cruciaal.
Tegelijkertijd kan juist de hoge werkdruk een motivatie zijn. “Misschien is die hoge werkdruk ook wel de sleutel om ondernemers te verleiden om mee te doen,” zegt Barbara. “Je bent onderdeel van de oplossing.” Die boodschap: bijdragen aan een structurele aanpak van stress, kan zwaarder wegen dan de tijdelijke investering.
Spannend én menselijk
Niet iedereen zal direct enthousiast zijn over metingen en wearables. Barbara benoemt dat eerlijk. “De één zal zeggen: geen polonaise aan mijn lijf,” zegt ze. “De ander vindt het fantastisch en voelt zich onderdeel van de oplossing.”
Die menselijke reactie verschilt volgens haar niet wezenlijk tussen zelfstandigen en werknemers. Het is daarom belangrijk om duidelijk te communiceren wat deelname inhoudt en welke waarborgen er zijn rond privacy en onafhankelijkheid.
Observeren zonder te beïnvloeden
Het onderzoek is observationeel van aard. “We willen zo min mogelijk ingrijpen in het leven van de deelnemer,” legt Mark uit. Deelnemers weten dat ze meedoen aan een studie, maar langdurige metingen zijn zo passief mogelijk ingericht.
Wearables worden bijvoorbeeld ingesteld zonder terugkoppeling over stress of slaap. “Als we dat niet zouden doen, zouden onze onderzoeksresultaten beïnvloed worden,” zegt Mark. “Dan zien we niet meer hoe iemand zich uit zichzelf gedraagt.” Het bewaken van natuurlijke patronen is essentieel voor betrouwbare data.
Continu sturen op representativiteit
Een bekende uitdaging in onderzoek is dat hoger opgeleiden vaker deelnemen. Mark erkent dat hier actief op moet worden gestuurd. Tijdens de werving wordt continu gemonitord welke sectoren en groepen al vertegenwoordigd zijn en waar nog hiaten bestaan.
Barbara vult aan dat haar ervaring met praktisch opgeleide doelgroepen juist hoopgevend is. Bij concrete, fysieke metingen is de interesse vaak groot. Dat biedt perspectief voor een cohort waarin ook fysiologische data worden verzameld.
Van werving naar langdurige betrokkenheid
De werving is slechts het begin. Het duurt tijd voordat alle duizend deelnemers zijn geïncludeerd, daarna volgen metingen, analyses en uiteindelijk de ontwikkeling van de DESTRESS-oplossing.
Robin ziet daarin geen probleem. “DESTRESS is geen project dat we even op het bureau droppen en weer weglopen,” zegt hij. Het thema werkstress is al een integraal onderdeel van de dienstverlening van Human Total Care. “Het wordt echt een integraal onderdeel van wat we met onze klanten uitvoeren door het jaar.”
Op weg naar de volgende fase
Robin hoopt dat over een jaar “zo’n beetje iedereen geïncludeerd” is. Met de gekozen aanpak lijkt dat haalbaar.
Wanneer het cohort eenmaal draait en de data binnenkomen, begint een nieuwe fase: het bouwen van de daadwerkelijke DESTRESS-oplossing. In aflevering vier verschuift de aandacht naar die toekomst, naar de vraag hoe inzichten uit data kunnen worden vertaald naar concrete, toepasbare innovatie.
Wordt vervolgd.
Heb je vragen of suggesties? Stuur een e-mail naar info@destress-project.nl.
